Na skromnym fundamencie z wapna i kamieni, osadzonym głęboko w stoku, stoi i wreszcie znów stukocze stary młyn wodny. Wejście ozdobione jest wyrzeźbionym napisem G 1887 P , który biegnie nad górną belką drzwi.
Inicjator Georg Pallhuber kazał dawno temu ponownie postawić mechanizm młyna, po tym jak został on nieopodal gospodarstwa, w innym miejscu, porwany przez lawinę. Już wtedy potrafiono doskonale wykorzystać cenną energię wodną. Tak np. oprócz mielenia zboża, w przeciwległej stodole równocześnie mogło się odbywać młócenie.
Powstaje wyjątkowa wymiana między wodą a misterną techniką wykonaną z drewnianych zębów, wrzecion, kół, pałek i sznurów, która pokazuje nam raz jeszcze, jak bardzo ludzie wtedy byli zależni od przyrody i jakie ciężary musieli dźwigać, by przeżyć.
